Έχει δημιουργηθεί σύγχυση στη βιβλιογραφία με διάφορες αναφορές που γίνονται με θέμα την αντίσταση στην ινσουλίνη στον ΣΔ τύπου 2 και την αθηρωμάτωση. Στις περιπτώσεις όμως αυτές υπάρχει βιολογικώς έλλειψη ινσουλίνης και κατά συνέπεια οι διάφορες επιδράσεις στα αγγεία οφείλονται σε έλλειψη ινσουλίνης και όχι σε υπερινσουλιναιμία, όπως συνηθίζεται να λέγεται με την απλουστευμένη λογική ότι οι τιμές ινσουλίνης είναι σχετικά υψηλές. (Εν προκειμένω παραβλέπεται ότι αυτές οι πυκνότητες ινσουλίνης είναι ανίκανες να προκαλέσουν ευγλυκαιμία, αλλά απεναντίας υπάρχει υπεργλυκαιμία, κατά συνέπεια για τα συγκεκριμένα άτομα οι πυκνότητες ινσουλίνης στο πλάσμα είναι ανεπαρκείς να ρυθμίσουν τη γλυκόζη σε φυσιολογικά όρια). Οι επιδράσεις της ινσουλίνης στα αγγεία είναι αντιαθηρωματογόνες όπως παρουσιάζονται στις εξής δύο εικόνες που είναι σε μορφή PDF.

Δημ. Θ. Καραμήτσος